Pełne celtyckiego kolorytu i iryjskich wierzeń dzieje wiedźmy Raiany

 Mądrość wiedźmy  -  Marek Pietrachowicz

„Bycie królem własnego życia to heroiczne i odpowiedzialne zadanie, i często samotne, bo trzeba odzyskać swoją ziemię i bronić jej. Utkać własną przepiękną chorągiew, którą będzie się niosło przez życie, taką, żeby było warto iść. Nic dziwnego, że wielu się nie chce i ściągają gotowe z Tradycji. Szkopuł w tym, że wówczas twój świat przestaje zależeć od ciebie, inni ci mówią, jak ma wyglądać i co masz uważać... Ja bym tak nigdy nie chciała żyć! Dlatego uciekłam w leśne ostępy i zostałam wiedźmą.”

 

Raiana to czarownica i główna bohaterka powieści fantasy „Mądrość wiedźmy”. Autor, Marek Pietrachowicz, ulokował fabułę w przeszłości, w ósmym stuleciu. Specyfika utworu, a w szczególności elementy etnograficzne i geograficzne oraz zastosowane opisy wojen i intryg jak też mechanizmów władania krainami pozwalają przyrównywać tą literaturę do sagi wikingowej lub innych ludów Północy. Zasadnicza akcja powieści rozgrywa się wokół poszukiwania, a następnie zabezpieczenia legendarnego i bezcennego artefaktu – Aiendall'a. Poznajmy jego znaczenie w telegraficznym skrócie. „Boewulf kanclerzem Imperium bowiem będąc i hasła tajemne znając, aby sobie popularności przydać, wykradł koronacyjny topór, który za pasem nowego monarchy spocząć miał, a wraz z nim u stóp tronu także i lojalność czterech narodów Ligi Północy, Waregów, czczących ten artefakt, u których siedziba Wielkiej Nawy jest. A topór zwał się Aiendall Srebrzysty. Mówi się, że pierwszemu cesarzowi od samych bogów jako symbol władzy i wiktorii był dany i nie masz świętszej ani dla Warega, ni Normana, relikwii.” Aiendall Srebrzysty to symbol chciwości i zawiści i więcej szkody wyrządza ręce, która go dobywa niż chwały i glorii. Ponadto jest tłem dla wielkiej intrygi i spisku ówczesnych (powieściowych) władców, którzy wiążą z nim nadzieje polityczne i chcą, aby stał się zbrojnym insygnium ich panowania.